† Πόπη Ανδρέου 

(1976-2026)1

Συχνά, ο ζόφος του θανάτου φωτίζει τη ζωή πιο πολύ απ’ ό,τι η ίδια η ζωή τον εαυτό της. Και είναι πολλές οι φορές που η παρουσία είναι πιο έντονη όταν η απουσία καταλάβει τη θέση της- τότε που η απουσία γίνεται μετωνυμία της παρουσίας και η παρουσία κατισχύει της ανυπαρξίας.

Αυτό συμβαίνει με τον θάνατο της Πόπης: Φω­τί­ζει ακόμη περισσότερο το φωτεινό της χαμόγελο, κάνει πιο γλυκιά την εύηχη φωνή της, πιο ζωηρό το χαρούμενο βλέμμα της και πιο χαρίεσσα τη χάρη των κινήσεών της.

Τίποτα απ’ όσα την όριζαν στην ανεπανάληπτη ατομικότητά της,  κανένα από τα προσόντα της που την έκαναν πολύτιμα απαραίτητη συνεργάτη και κανένα από τα γνωρίσματα του χαρακτήρα της που την έκαναν αγαπημένη συνάδελφο δεν είχαν περάσει απαρατήρητα όσο ήταν στη ζωή μας.

Τώρα όμως που έφυγε, όλα αυτά φαντάζουν περισσότερο έντονα· τόσο περισσότερο έντονα, ώστε εμπνέουν την αμφιβολία μήπως δεν είχαν εκτιμηθεί όσο τους άξιζαν. Η αμφιβολία, όμως, είναι απατηλή. Είναι η συναισθηματική αντίδραση εκείνων που έχουν νιώσει αισθήματα α­γάπης, βαθιάς συμπάθειας, ειλικρινούς συναδελφικότητας και που νιώθουν την οδυνηρά σκλη­ρή αλήθεια ότι δεν θα μπορέσουν, ποτέ ξανά, να εκδηλώσουν τα αισθήματα αυτά σ' εκείνον που τους τα ενέπνευσε, σ' εκείνον που έφυγε για πάντα απ’ τη ζωή τους. Η βεβαιότητα της αλήθειας αυτής είναι που εμπνέει την αμφιβολία, μα αυτή η αμφιβολία είναι, ίσως, το μέτρο τής μετά θάνατον ζωής των ανθρώπων τής ζωής μας στη δική μας ζωή.

Αντίο Πόπη, θα μας είσαι αλησμόνητη.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Κ. ΤΣΟΥΚΑΣ

Σύμβουλος της Επικρατείας

• 1

  Η Πόπη Ανδρέου ήταν προϊσταμένη της Γραμματείας Β’ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας.